නොමැකෙන පියසටහන්

සිනිඳු අතගෙන මගේ

ඇවිදපු හැටි මග දිගේ

වැටුන විට ගෙයි කොනේ

නැගිටුවා ඒ 

දිනේ...

රෑට හැඬුමට මගේ

නිදි නොලැබුන වෙලේ

රැගෙන මා ඔබේ අතේ

සැනසුවේ යමින් මව 

වටේ...

උණකින් පෙලුන විට මා උදේ

නැත ඔහු වැඩට ගියේ

හොවා මා අත් දෙකේ

නැලවුවා මේ හැම

 පැයේ...

පළමු දින මට පාසලේ

දැනුනා පාලුව දවස තිස්සේ

සිහිවුනා ඔබේ සෙනෙහෙ නිවැසේ

එන්න සිතෙමින් ඔබේ 

පස්සේ...

නැත වැටකඩොලු පිය සෙනේ

ඔබ දුන් මට හැම දිනයේ

මතු භවයෙත් ඔබ තුරුලේ

සැනසෙන්නට මා 

එන්නේ...